ღვთისგან მიტოვებული სოციალური ქსელები

ეს მთელი წლის ნანატრი ზაფხულიც მოვიდა... მოვიდა კიარადა თითქმის გავიდა კიდევაც ნახევარი, მაგრამ რად გინდა? ერთადერთი ის შეიცვალა, რომ ჩემი უსაქმურობა ყოველგვარ საზღვარს გასცდა... და კომპიუტერისთვის მეტი დრო მრჩება.რადგან ინტერნეტ სივრცეს მოდებული არ ვარ, მხოლოდ მოკრძალებულად Skype და odniklasniki.ru -ში ვატარებ დროს.(თან რა მაგარ დროს რო იცოდეთ)რამხელა სიამოვნებაა და როგორი გართობა, რამოდენიმე ისედაც ყელში ამოსულ ადამიანს რომ ელაპარაკები საათობით არაფრის შესახებ.

- hi
- hi
- rogor xar?
- kargad Shen?
- mec var ra
- ra xdeba shensken axali?
- ravi araferi shensken?
- arc chemsken
- :)
- :)
აქ უკვე სმაილებით მიდის ემოციების დაფარვა და გძელდება ესე დაუსრულებრივ.
თუმცა არსებობს ჩემთვის ერთი მიზეზი რისთვისაც ღირს სკაიპში შესვლაც და ახალი კონტაქტების დამატებაც...ეს არის სტატუსები! ეს ინტერნეტ ხელოვნების, (კერძოდ კი იუმორისტული ინტერნეტ-ლიტერატურა (ხშირად ავტობიოგრაფიული) და პოეზია (ხნდახან დღიურებიც)) ახლად-ფეხადგმული ჟანრია... რამდენი საინტერესო რამის, რამდენი ახლის გაგება შეგიძლიათ თქვენი სლკაიპით... თან ისე რომ იქ მყოფ ადამიანებს საერთოდ არ გაესაუბროთ. აი, თუნდაც ეხლა შევხედავ ჩემს ლისტში პირველსავეს და ვკითხულობ:

"მინდა, როგორ არ მინდა კარგი ქმარი,
რომ სალათას მოასხას ძმარი"

. განა ყველა არ დამეთანხმება, რომ ეს არის მოთეთრო პოეზიის აღმოჩენა! აი დღეს როგორ გამიმართლა, დასაწყისიც ესეთი უნდა!ბედნიერი ვაგძელებ დანარჩენი სტატუსების კითხვას:

"ჩემი იკა მიყვარს ძალიან! :* :* :* :* ჩემი სიცოცხლე! :* :* :* (ინლოვე)"

და კიდევ არაერთი ასეთი სტატუსი, თავიანთი დიადი სიყვარულის შესახებ

"მე ვარ კურო, რომელიც სულ შეყვარებულია! (ცოოლ) (ეს ის სმაილია, უცნაური სათვალეები რომ უკეთია)"

ასევე აღნიშვნის ღირსია ახალგაზრდების მოწოდება და დაუოკებელი სურვილი სწავლისადმი:

"არ მომწეროთ! ვმეცადინეობ"
"მათემატიკას დავწერ და მოვაალ!"
"არ ვარ აქ! წიგნს ვკითხულობ".

და სხვ... ... საოცარია!

აქვე შეხვდებით არაერთ დანთხეულ სიბრძნეს...რაღა თქმა უნდა ინგლისურ ენაზე. ჩემი კონტაქტების დასასრულს ერთი უცნაური სტატუსი :

"თქვენ დურუს რომ ესვრით ის კაცები ხართ, მე რომ მესვრით ის კაცები არ ხართ! წუპაკო მამაძაღლებო თქვენ!"

ნამდვილად რომ საციტირო ტექსტია მდიდარი ქართული კინემატოგრაფიის ისტორიიდან. და ბოლოს ერთი სტატუსი, რომ არ გავიხსენო არ შემიძლია. მართალია ეს სტატუსი წაუშლია უკვე ავტორს (ხელი როგორ მოუბრუნდა არ ვიცი) მაგრამ ისედაც სამუდამოდ დარჩა ჩემს მეხსიერებაში:

"ნუ მომწერთ ცოტახანი, ფეხები მაქვს თბილ წყალში ჩაყოფილი."

საოცარია!

ესეთი ბედნიერი და კმაყოფილი, ეხლა ყოფილი თანაკლასელებისათვის შექმნის საიტს მივაშურებ.(აი იმას ყველამ რო ვიცით)უკვე კარგა ხანია, რაც ეს საიტი ჩვენი ცხოვრების აზრი გახდა. ეზოში, პარკში თუ ექსკურსიაზე სიამოვნებით მივდივართ, რათა რაც შეიძლება ბევრი სურათი გადავიღოთ და შემდეგ თუ რომელიმე კარგი გამოვიდა ამ ღვთისგან მიტოვებულ საიტზე ავტვირთოთ. მაგალითად, დაბადების დღიდან დაბრუნებული არ ხარ, რომ რომელიმე შენს მეგობართაგანს უკვე უდევს სურათი სათაურით: "უმაგრესი დღე" (თუმცა ფოტოების გადაღების მეტი არც არაფერი გვიკეთებია) აბა რამხელა ბედნიერებაა, როცა სახლში მისულს "ოდნოზე", ზემოთ ხსენებული "ყელში ამოსული ადამიანებისგან" გხვდება კომენტარები: რა ლამაზი ხარ! ჩემი საყვარელი ადამიანი...ან რაღაც ამდაგვარი... ეს იმ შემთხვევაში, თუ ფოტო წარმატებული აღმოჩნდა. თუმცა არც ეგაა პრობლემა, თუ შენი სილამაზე ვერ დააფასეს, თავად შეგიძლია შეახსენო მეგობრებს თავი: მთავარ სურათზე დამიკომტე რააა :* - საოცარია!

განათლებას მოწყურებული ახალგაზრდების საფიქრალი და პრობლემატიკა. ანუ არაჟნის დიეტა სჯობს თუ უგულავასი(?)

ინგლისურს მოვრჩით როგორც იქნა და ორი "დაქალი" შინ ვბრუნდებით, მძიმე და დამღლელი გაკვეთილის შემდეგ. მთელი დღე მასწავლებლებთან წანწალისაგან თავი მაქვს ასკდომაზე, ფეხზე ძლივს ვდგავარ და თან გული მიწუხდება, რომ მახსენდება, რამდენი რამე მაქვს ხვალისთვის სასწავლი. ვფიქრობ ჩემთვის რითი დავიწყო რომ მივალ, როდის რა უნდა მოვასწრო...თან ნერვები მეშლება...ვზივარ "მარშუტკაში" და მინდა კიდევ კაი ხანი ვერ მიაღწიოს ამ დანგრეულმა ტრანსპორტმა ჩემს სახლამდე.

- გოგო. - მეუბნება უცებ "დაქალი"
- რა იყო? - იძულებული ვარ ვკითხო მეც
- იმ ბიჭს რა მაგარი ბოტასები ეცვა, ჩვენს მერე რომ მოვიდა, შენს ადგილას რომ დაჯდა.
- ხო გოგო დავინახე. - ვპასუხობ და ვცდილობ გავიხსენო რომელი ბიჭი მოვიდა ჩვენს შემდეგ...ან მოვიდა თუ არა საერთოდ ვინმე...არ მახსოვს.
- გოგო იცი ეხლა რაზე ვფიქრობ? - მეკითხება პაუზის შემდეგ, ძალიან სერიოზულად.
- რაზე? - ვეკითხები მეც დაინტერესებული და ცოტა გაკვირვებული (საერთოდ არცთუ ისე ხშირად ფიქრობს)
- აბა თუ გამოიცნობ? - მკითხა ეშმაკურად.
- არ ვიცი რაზე?
- რაზე და რა ჩავიცვა შაბათს ინგლისურზე.
- აააა (ღმერთო რა დამემართა?! ეს როგორ ვერ გამოვიცანი?)

თავი ფანჯარაზე მაქვს მიყუდებული და მიხარია, რომ კიდევ დიდი დრო დასჭირდება ამ "მარშუტკას" ჩემს სახლამდე მისაჯაყჯაყებლად.

- გოგო რა უნდა გკითხო ეხლა... - მეუბნება ისევ რამდენიმე წუთის შემდეგ.
- აბა? (ვეკითხები უბედური ხმით და ვიცი, რომ რაღაც საოცრება უნდა მითხრას)
- რა და სამშაბათს ხო მეცვა ის ზოლებიანი კაბა... მარა შაბათს რა მეცვა ხომ არ გახსოვს? (ვაიიიჰ!.. არადა ისე ვარ, ზედ თუ არ დავიხედე, მე რა მაცვია ის არ მახსოვს)
- არაა - ვპასუხობ შეწუხებული, უფრო უბედური ხმით.
- ანო, შაბათს ცისფერი LEVIS-ის ჯინსი და ყვითელი მაიკა რომ ჩავიცვა? - კარგახნის ფიქრის შემდეგ მეკითხება.
- რა ვიცი, ჩაიცვი - ნებას ვრთავ მეც.
- მარა გოგო ეგ ჯინსი მსუქანს არ მაჩენს? - ახსენდება უცებ
- არა რა მსუქანს! - დავამშვიდე (უკვე ჩემს ნერვებზე დააბიჯებს)
- კაი მაშინ. ანო, იცი რა უნდა გთხოვო? შენს ყვითელ ბეჭედს ხომ მათხოვებ? ჩემს ყვითელ მაიკაზე წავა და... (ეს ანო როდიდანღა გავხდი ნეტა?)
- აბა რა... - სულ ვაჩუქებ, ოღონდაც ეხლა გაჩუმდეს და...
ცოტა ხანი ხმა აღარ ამოუღია.
- უი, გოგო მართლა, ნახე, ცოტა ხო დავიკელი არა? სამი დღეა არაჟნის დიეტაზე ვარ. (არადა მე რა ვარ და ეს მგონი ჩემზე გამხდარია)
- კი როგორ არა - ვპასუხობ მე და უკვე ბედნიერი ვარ, რომ ჩემს სახლს უახლოვდება მარშუტკა.
ჩემი დაქალიც ბედნიერია, იმით რომ დრო ტყუილად არ დაკარგა და მოიფიქრა რა ჩაიცვას შემდეგ გაკვეთილზე... თან გახდა ამ სამ დღეში...

p.s. სიტყვა "დაქალს" ვერ ვიტან.

ერთ ტვინზე უკეთ, ორი ტვინი ფიქრობს... (თუ რაღაც ამდაგვარი გამოთქმა)

ამ ბლოგს ორი ავტორი ეყოლება დღეიდან! ჩემი მეგობარი ანიც მიხვდა, რომ ყელამდე ნაგავში ვართ და გადაწყვიტა ის რასაც მის ირგვლივ ხედავს დაწეროს. წინასწარ ვერაფერს გეტყვით მის სტილზე, თუმცა იუმორიც კარგი აქვს და ჩემზე უკეთ აზროვნებს (მართლა ოღონდ...არც ისე თავმდაბალი ვარ, რომ ესეთი რამე ტყუილად ვთქვა) მოკლედ იმედი მაქვს მოგეწონებათ, იხალისებთ და კიდევ იმის იმედი მაქვს, რომ მკითხველიც მოემატება ამ ბლოგს (და ოთხიდან შვიდამდე თუ არა, ექვსამდე მაინც გაიზრდება მკითხველთა რაოდენობა)მოკლედ ხვალ არის დებიუტი და რაღაც საინტერესოსაც ამზადებს ვიცი...

ესე იტყოდა გახარებული ზეკაცი...

როკერები და პანკერები! ( საზარელი თემა) ლინგვისტური გამოძიება მცირე დანართით...

სიტყვები: პანკერი და როკერი (ხშირად როკისტიც) გარეუბნული წარმოშობისაა, თუმცა fეშენ დასახლებათა პრე-ძერსკულ ხანაშიც ვხვდებით. მინდა მოკლედ განვიხილო ამ სიტყვების მნიშვნელობა და მათი თავისებური გაგება თემქაზე, ჩემი და ამ თემაზე მომუშავე ლინგვისტთა ჯგუფის უშუალო დაკვირვების საფუძველზე. სიტყვა როკერმა, თემქელი კაცის ლექსიკაში თავის ადგილის დამკვიდრებამდე განიცადა რამოდენიმე სახეცვლილება: 1. სიტყვის პირველსახე არის როკმენი, რომელიც დასაბამს ჯერ კიდევ საბჭოთა საქართველოში იღებს 2. შემდეგ სხვადასხვა ფაქტორთა ზეგავლენით სიტყვამ სახე იცვალა და გახდა სატანისტი 3. მომდევნო საფეხურზე მისი შინაარსი განივრცო და სიტყვის სტრუქტურა გართულდა, დაემატა კიდევ ერთი სიტყვა და გახდა სატანების ქურუმი. 3. მესამე საფეხურზე სიტყვა გამარტივდა და მიიღო თავისი ორიგინალური სახე, ოდნავი განსხვავებით: როკერი. სიტყვის ფუძე არის როკი, ოღონდ არა ბალბოა, არამედ ის მუსიკის ჟანრი, რომელზეც შავ-ბნელი წარმოდგენები და ლეგენდები დღემდე დადის უსაქმურ მასწავლებლებსა და ბონი-ემ-ზე გაზრდილ მშობლებს შორის. პანკერი შედარებით ახალი სიტყვაა (სხვაგან არ ვიცი, ჩემს სკოლაში კი ნამდვილად ახალია) ჩემი აზრით ამ სიტყვის სათავე რომელიმე სამოცდაათწელს გადაცილებულ სკოლის მასწავლებლებს შორის უნდა ვეძებოთ, რომელსაც სმენა ექნება დაქვეითებული... სიტყვა პანკერის ფუძე არის პანკი. ამ საკითხზე მომუშავე ლინგვისტთა ჯგუფის გასაოცრად აღმოჩნდა, რომ სიტყვა პანკს თემქაზე გააჩნია თავისებური ახსნა: ნიკა გრიგოლია. ერთერთი სკოლის ერთერთი მოსწავლე ამტკიცებს, რომ მანამ, სანამ სიტყვა პანკერი შემოვიდოდა სასაუბრო ენაში, მას თმის ვარცხნილობის გამო სკოლის დირექცია ნიკა გრიგოლიას ეძახდა და გაკვეთილებზე მარტორქასავით დასწრებას უკრძალავდა. აქედან გამომდინარე ჩნდება თეორია რომ სიტყვა პანკერმაც განიცადა სახეცვლილება და მისი პირველსახე არის ორი სიტყვის კომპოზიცია: ნიკა გრიგოლია. ამ ისტორიული აღმოჩენით დასრულდა ჩემი და ზემოთხსენებულ ლინგვისტთა ჯგუფის თანამშრომლობა. თუმცა ჩემთვის ეს არ იყო დასასრული. ამ სიტყვების ირგვლივ არსებული უამრავი კითხვა უპასუხოდ რჩებოდა. ამიტომ მე დავიწყე ამ სიტყვათა ფარული ძალისა და ზეგავლენის ძიება თემქელებზე. (ჩემი მუშაობის არეალი განგებ შევზღუდე, რადგან იმ დროს ავტობუსები ჯერ უფასო არ იყო... და ქალაქში გადაადგილება გამიჭირდებოდა... ფეხით...) ხანგძლივი დაკვირვებისა და ძიების შედეგი მინდა ძალიან მოკლედ ჩამოვაყალიბო:

თემქაზე სიტყვა როკერს ძალიან მძიმე დატვირთვა აქვს და ასოცირდება როკის მსმენელ ახალგაზრდებთან, ასევე მოიცავს პანკერებსა და ემოებსაც. (ამ უკანასკნელ სიტყვას ლინგვისტური გამოძიება არ სჭირდება, რადგან უცებ მოედო ქალაქს(თემქასც კი) და ყველამ იცის რასაც ნიშნავს).ეს სიტყვა აქ იარლიყად აქციეს და ამ იარლიყიანი ადამიანების ირგვლივ ყველას თავისი შეხედულება აქვს:
ახალგაზრდა ბიჭების 40% ფიქრობს, რომ როკერს თუ შეხვდები უნდა ცემო. 20%-ს ფეხებზე კიდია ყველაფერი. 10% თვლის, რომ მაგარია როკერობა. 20% გონია, რომ როკერია ხოლო დარჩენილი 10% აზროვნებს და გული ერევა ამის შემხედვარეს.
გოგონების 45 სვეცკი პროცენტი ვერ იტანს როკერებს და თვლის რომ მუსიკალური სამყარო music box-ით მთავრდება. 45% საკუთარ თავს როკერს უწოდებს (უფრო ხშირად ემოს, თუმცა ამას მათთვის დიდი მნიშვნელობა არ აქვს და ერთმანეთს ეს ორი სიტყვა არ გამორიცხავს)10% ცხოვრობს თავისთვის და არცერთ მარაზმ სუბკულტურაში არ მიძვრება...
სკოლების დირექციათა და მასწავლებელთა ერთსულოვანი გადაწყვეტილებაა: ჰაიტ, როკისტებო! თქვე სატანის ქურუმებო! პატრონები არ გყავთ?
მშობლების დამოკიდებულება ამ სიტყვის მიმართ უფრო რთული და მრავალფეროვანია... ხშირია ბიძა როკერებიც, (რომლებიც თავს "ხ"იპებს ეძახიან) ისინი ამ სიტყვის მიმართ არსებულ აგრესიას ხშირად ახშობენ ოჯახში.
ერთი სიტყვით ამ ბნელმა სიტყვებმა გადარიეს "თემქელი" ახალგაზრდები...მოწინააღმდეგენიც და მიმდევარნიც (ეგრეთწოდებული ქურუმებიც)... რატომ მარაზმობენ და გადიან კედლებზე კაცმა არ იცის... დაილია საქმე დედამიწაზე?!


ესე იტყოდა ზეკაცი...

გააკეთეთ სამასი მეტანია შარვლიანო გოგოებო!

უზომოდ ბედნიერი ჩავჯექი ტაქსში ამასწინათ.(ბედნიერი, ჯერ მარტო იმიტომ, რომ ტაქსში ჩავჯექი (ეს ჩემთვის დიდი ბედნიერებაა. თქვენ, ვისაც ტრანსპორტის ამ ღვთაებრივი სახეობით მგზავრობა ყოველდღიურ ამბად გიქცევიათ, ვერასდროს ვერ გაიგებთ რა სიამოვნებაა ქუჩაში დგომა და ფენომენალურად ბევრ ტაქსს შორის საუკეთესოს ლოდინი.(სხვათაშორის ტაქსის იშვიათი მგზავრისთვის, სწორი არჩევანის გასაკეთებლად გემოვნება და შერჩევის ზუსტი კრიტერიუმებით ხელმძღვანელობაა საჭირო. მაგ. ტაქსი არ უნდა იყოს საბჭოთა წარმოების, ხმაურიანი მანქანა და არ უნდა ქონდეს წარწერა TAXI არაბულ, ინდონეზიურ ან რუსლ ენებზე( ამ უკანასკნელ შემთხვევაში წარწერა შედგება მხოლოდ ერთი რუსული T ასოსგან) მაგრამ სხვა რამის მოყოლა მინდა და სად წავედი)))ერთი სიტყვით, ჩავჯექი ამ თანამედროვე, არისტოკრატიულ ტრნასპორტში და ემოციებით დატვირთულმა (სპექტაკლი მქონდა და იქიდან მოვდიოდი) ვერ შევნიშნე როგორ ადვილად დათანხმდა მძღოლი გარეუბნელი ახალგაზრდების ბიუჯეტისათვის შესაფერის ფასად, ისეთ შორეულ მხარეში წაყვანას, როგორიც თემქაა. უკან დავჯექი და მეგობარს ვკითხე თუ გადაიღო სპექტაკლში ის სცენა სადაც ჩემი გმირი, ლადო ასათიანი, აღსარებას ამბობს.ამ დროს მძღოლი მოტრიალდა, შევნიშნე მისი წვერი და სასულირო პირის შესახედაობა.ის სათნო გამომეტყველებით მიყურებდა და დაბალი ხმით მომმართა: - აღსარება მამაოს ჩააბარე სიღუპლე! (ამას გამოთქმით და საყვარლად ამბობდა(ეგრე არ იწერება))მე ვცადე ამეხსნა ჩემი მდგომარეობა, რომ ეს პატარა სცენა იყო, რომელიც ძლიერ გავდა აღსარებას და მაგიტომ ვუწოდე ეგრე. (არადა იდეა აღსარება იყო)მოკლედ ჩემმა განმარტებამ ვერ გაჭრა. პირიქით, ამით იმას მივაღწიე რომ ამ სათნო და კეთილ ადამიანს და როგორც შემდეგ გამოჩნდა, წარმატებულ დემაგოგს, საშუალება მივეცი მთელი თავისი გული გადაეშალა.როგორც ჩანს ჩემმა თავდაჯერებულმა განმარტებამ და საუბრის სტილმა გააღიზიანა და წიგნები გადმომიწყო.
- აჰა განათლებულო ყმაწვილო! წაიკითხე აბა ეს! გადავშალე და ხუცურ დამწერლობას გადავაწყდი. ნერვებმოშლილმა უკან მივუბრუნე და ვუთხარი, რომ ნუსხურს ვერ ვკითხულობ.
- აი ბატონო! სამასი ქულა ავიღე გამოცდაზე და ძალიან წარმატებულად ვისწავლე სიღუპლე! დიდი მომავალი მაქვს ვგონებ. მაგრამ ისიც არ იცით, რომ ეს ნუსხური კი არა, ხუცურია! ჩემი ნება რომ იყოს პირდაპირ გამოცდიდან მოგხსნიდით ამის წაკითხვა რომ არ შეგეძლოთ. (შეიძლება ვცდები, მაგრამ არასასულიერო პირთათვის ხუცურის ცოდნა მემგონი სავალდებულო არასდროს ყოფილა)- ლადო, შმლადო! დიდი ამბავი ვინმე ლადო თუ წაგიკითხავს. ამ წმინდა წიგნებს კითხულობ? - მიმითითა იმ საეკლესიო წიგნებზე, წეღან რის წაკითხვასაც მთხოვდა - არ იცი, რომ აღსარება შვიდი საიდუმლოდან ერთერთია? მაგის სცენაზე გადატანა დიდი ცოდვაა. ეხლა რომ შემეძლოს სიღუპლე, სამას მეტანიას გაგაკეთებინებდი.(არ დავასახელებ, მაგრამ თანამდებობა აქვს რელიგიური ისეთი, რომ შეხება აქვს ახალგაზრდებთან)როგორც შარვლიან გოგოებს ვაკეთებინებ. სჯობს თავის გულში ჩაიხედოს იმან ვინც დაწერა ეგ წარმოდგენა... თუმცა, ადამიანი, რომ მაგას გააკეთებს გაუნათლებელია და მეტი არაფერი. ღმერთი ჩაიხედავს მის გულში.თქვენ ცუდად არ გამიგოთ სიღუპლე, მე მხოლოდ მიგითითებთ. (არა, ცუდად რა უნდა გავიგო?!)მოკლედ დიდი ვერაფერი პოსტია, მაგრამ იმ კაცის სიღუპლე ისე დამრჩა ყურის ბიბილოზე, რამე რომ არ დამეწერა არ შეიძლებოდა... ეხლა მეც ჩემის მხრივ მიგითითებთ გოგოებო: ნუ ჩაიცვამთ შარვლებს! და თუ გძლიათ მაცდურმა, სასწრაფოდ გააკეთეთ სამას შვიდი მეტანია! ლამის დამავიწყდა, რჩევა-დარიგების სანაცვლოდ, ჩემდაუნებურად MP3 დავუტოვე მანქანაში იმ კეთილ კაცს... ალბათ დაწვავს...

ესე იტყოდა ზეკაცი...