დღეს ვართ!... ხვალ აღარ!

(c) ერთი თემქელი მოაზროვნე


ჩემი "გენიოსი" კლასელის სახეზე დღეს დილით ჭმუნვა შევამჩნიე და მივხვდი საინტერესო საუბარი გველოდა წინ მთელს კლასს. ამ ჩვენს ნიჭიერსაც არ დაუყოვნებია, ნერვულმა დაბოლოებებმა თავში არმოასვენეს და დაიწყო, მაგრამ რა დაიწყო! (როგორც ყველა ჭკვიანი კაცი ესეც ოდნავ თავისებურია, ამიტომ პატარა ექსპერიმენტსაც ჩავატარებ და უცენზურო სიტყვებს ლამაზად გადმოქცემთ :))
- აუ რა არის ეს ცხოვრება ტოო? - თვალები ზეცას მიაპყრო..მერე გამჭოლი მზერა მესროლა და თავი უხერხულად ვიგრძენი - არაფერი არაა მეძავი ქალის გაზრდილი ვიყო. დღეს ხარ... ხვალ აღარ! (მოკვდავობა აწუხებს(თან რა საკაიფოდ გადმოგვცა :) " დღეს ხარ! ხვალ აღარ! ) ეს არის ცხოვრება ტო? - კიდევ დასვა შეკითხვა, სიგარეტი დააფერფლა (ფეხზე... გვერდზე მდგომს) და განაგრძო - ჩემი მშობელი დედა ავატირე მწარე ცრემლებით ეს თუ ცხოვრება იყოს! - თავადვე გასცა პასუხი დასმულ შეკითხვას :| - ბიჭო აი ვფიქრობ რა! პასტაიანად რა! მეთქი რაა ცხოვრება და რისთვის ვცხოვრობ? და აი ცვეტში სულ ერთიდაიგივე პასუხამდე მივდივარ ჩემი მშობლის სარეცელი გავიზიარე! - ბოლო სიტყვები ხაზგასმით წარმოთქვა და იატაკს (შარდიანს) დაჟინებით დააშტერდა. ისევ ფიქრებში წავიდა.
ერთი სიტყვით მთელი დასვენება ატრიალა სიტყვა "ცხოვრება" და დასკვნის გამოტანაც შევძელი საბოლოოდ: ამ ყმაწვილისათვის, "ცხოვრება" მეტად უაზრო, არაფრის მომცემი და უფრო მეტიც კი, ზედმეტი რამეა (როგორც ეს თავად აღნიშნა). ბოლოს ერთი კარგადაც შეუკურთხა თავის ცხოვრებას და საპირფარეშოდან გავიდა. მე კი დავრჩი, დავრჩი მარტო ჩემს ფიქრებთან... ამ ყმაწვილმა ახლა ჩემს თვალწინ ხაზი გადაუსვა ყველაფერს! ნუთუ მართალი იყო! ნუთუ დღეს ვართ! ხვალ კი აღარა! ნუთუ ცხოვრების საზრისის ძებნა უაზრობაა, რადგან ცხოვრება თავადაც უაზროა და აზრი არ აქვს იმ უაზრო არზის ძიებას რომელიც სინამდვილეში არ აქვს, ანუ ეს ძიებაც უაზროა?
ჩემი ცხოვრების საზრისი (მოდური სიტყვაა. მიყვარს) უნდა მეპოვნა! გადავწყვიტე! ან ახლა ან არასდროს! - ცოტა მოგვიანებით სცადე. ზარი დაირეკა შეეთრიე კლასში! - შემაწყვეტინა უზომოდ კეთილი გულის პატრონმა მასწავლებელმა.(კვაზიმოდოსავით კეთილი გული აქვს(<-- ყურადღება აქ ფარული სარკაზმია.) მასწავლებლის ცდამ, გადაერჩინა ჩემი სული ნიჰილიზმის ბრჭყალებისგან (ან უფრო თათებისგან) ამაოდ ჩაიარა...მე მიზანი დავისახე და შევუდექი ფიქრს... ცოტახნის ფიქრის შემდეგ მივხვდი, რომ ორ ჩინელ გოგოსთან სექსი ჩემი ცხოვრების საზრისი ვერაფრით ვერ გახდებოდა,ამიტომ ის დროებით ოცნებებში მოვისროლე (თუმცა დროებით... თბილისში ჩინელთა გამრავლების დინამიკას (მოძველებული და უკვე შეჩვეული თემა) თუ გადავხედავთ, ეს ოცნება შესაძლოა მალე დიდებულ ორგიად გადაიქცეს :D ) ცოტახანი კიდევ ვიფიქრე და არც ამერიკაში წასვლა და იქ ბევრზე-ბევრი ფულის შოვნა მივიჩნიე კარგ იდეად. მოკლედ კარგა ხანი ვიფიქრე და ყველაზე რეალურ ვერსიად მასწავლებლის მოკვლა მეჩვენა. მეწყინა. "მგონი მართლაც დიდი უაზრობაა ჩემი სიცოცხლე" - გავიფიქრე და უცებ თავში იხვნისკარტას სურათები ამომიტივტივდა.ჰოი! დამიფაროს ოსირისმა! რეებს ვბოდიალობდი მე უგუნური?! განა შეიძლება ცხოვრება უაზრო მოგეჩვენოს პლანეტაზე, სადაც შენს გვერდით არსებობენ იხვნისკარტები?! რაღათქმა უნდა აზრიანია ცხოვრება, შესაძლებლობების სამყაროში ცხოვრობ და დაისახე მიზანი! აკეთე შენი საქმე! შენ რა გენაღვლება ადამიანო? საწყალმა იხვნისკარტამ რა ქნას? რა მიზანი დაისახოს ან დაინახოს მის უაზრო და სასაცილო არსებობაში? კვაზიმოდოსავით კეთილი გული მაინც ქონდეს (<-- ყურადღება! აქ პირდაპირი გაგებით წერია ყველაფერი) მაგრამ მისი უხეირო აგებულების გადამკიდე შეიძლება გულის მაგივრად მენჯის ძვალი, ან სპილოს ხორთუმი ქონდეს.(<-- დაღლილი იუმორი) ერთი სიტყვით საწყალი იხვნისკარტაც შემეცოდა და კიდევ ერთხელ გამახარა მათმა არსებობამ. ისინი მუდამ ცოცხლობენ ჩემში, ყოველთვის ჩემს გვერდით აღმოჩნდებიან და მმატებენ მხნეობას როცა ეს მე ყველაზე მეტად მჭირდება.

ესე თქვა ზეკაცმა და საოცრად გადაღლილმა არც თუისე ტკბილად დაიძინა...

გააკეთეთ სამასი მეტანია შარვლიანო გოგოებო!

უზომოდ ბედნიერი ჩავჯექი ტაქსში ამასწინათ.(ბედნიერი, ჯერ მარტო იმიტომ, რომ ტაქსში ჩავჯექი (ეს ჩემთვის დიდი ბედნიერებაა. თქვენ, ვისაც ტრანსპორტის ამ ღვთაებრივი სახეობით მგზავრობა ყოველდღიურ ამბად გიქცევიათ, ვერასდროს ვერ გაიგებთ რა სიამოვნებაა ქუჩაში დგომა და ფენომენალურად ბევრ ტაქსს შორის საუკეთესოს ლოდინი.(სხვათაშორის ტაქსის იშვიათი მგზავრისთვის, სწორი არჩევანის გასაკეთებლად გემოვნება და შერჩევის ზუსტი კრიტერიუმებით ხელმძღვანელობაა საჭირო. მაგ. ტაქსი არ უნდა იყოს საბჭოთა წარმოების, ხმაურიანი მანქანა და არ უნდა ქონდეს წარწერა TAXI არაბულ, ინდონეზიურ ან რუსლ ენებზე( ამ უკანასკნელ შემთხვევაში წარწერა შედგება მხოლოდ ერთი რუსული T ასოსგან) მაგრამ სხვა რამის მოყოლა მინდა და სად წავედი)))ერთი სიტყვით, ჩავჯექი ამ თანამედროვე, არისტოკრატიულ ტრნასპორტში და ემოციებით დატვირთულმა (სპექტაკლი მქონდა და იქიდან მოვდიოდი) ვერ შევნიშნე როგორ ადვილად დათანხმდა მძღოლი გარეუბნელი ახალგაზრდების ბიუჯეტისათვის შესაფერის ფასად, ისეთ შორეულ მხარეში წაყვანას, როგორიც თემქაა. უკან დავჯექი და მეგობარს ვკითხე თუ გადაიღო სპექტაკლში ის სცენა სადაც ჩემი გმირი, ლადო ასათიანი, აღსარებას ამბობს.ამ დროს მძღოლი მოტრიალდა, შევნიშნე მისი წვერი და სასულირო პირის შესახედაობა.ის სათნო გამომეტყველებით მიყურებდა და დაბალი ხმით მომმართა: - აღსარება მამაოს ჩააბარე სიღუპლე! (ამას გამოთქმით და საყვარლად ამბობდა(ეგრე არ იწერება))მე ვცადე ამეხსნა ჩემი მდგომარეობა, რომ ეს პატარა სცენა იყო, რომელიც ძლიერ გავდა აღსარებას და მაგიტომ ვუწოდე ეგრე. (არადა იდეა აღსარება იყო)მოკლედ ჩემმა განმარტებამ ვერ გაჭრა. პირიქით, ამით იმას მივაღწიე რომ ამ სათნო და კეთილ ადამიანს და როგორც შემდეგ გამოჩნდა, წარმატებულ დემაგოგს, საშუალება მივეცი მთელი თავისი გული გადაეშალა.როგორც ჩანს ჩემმა თავდაჯერებულმა განმარტებამ და საუბრის სტილმა გააღიზიანა და წიგნები გადმომიწყო.
- აჰა განათლებულო ყმაწვილო! წაიკითხე აბა ეს! გადავშალე და ხუცურ დამწერლობას გადავაწყდი. ნერვებმოშლილმა უკან მივუბრუნე და ვუთხარი, რომ ნუსხურს ვერ ვკითხულობ.
- აი ბატონო! სამასი ქულა ავიღე გამოცდაზე და ძალიან წარმატებულად ვისწავლე სიღუპლე! დიდი მომავალი მაქვს ვგონებ. მაგრამ ისიც არ იცით, რომ ეს ნუსხური კი არა, ხუცურია! ჩემი ნება რომ იყოს პირდაპირ გამოცდიდან მოგხსნიდით ამის წაკითხვა რომ არ შეგეძლოთ. (შეიძლება ვცდები, მაგრამ არასასულიერო პირთათვის ხუცურის ცოდნა მემგონი სავალდებულო არასდროს ყოფილა)- ლადო, შმლადო! დიდი ამბავი ვინმე ლადო თუ წაგიკითხავს. ამ წმინდა წიგნებს კითხულობ? - მიმითითა იმ საეკლესიო წიგნებზე, წეღან რის წაკითხვასაც მთხოვდა - არ იცი, რომ აღსარება შვიდი საიდუმლოდან ერთერთია? მაგის სცენაზე გადატანა დიდი ცოდვაა. ეხლა რომ შემეძლოს სიღუპლე, სამას მეტანიას გაგაკეთებინებდი.(არ დავასახელებ, მაგრამ თანამდებობა აქვს რელიგიური ისეთი, რომ შეხება აქვს ახალგაზრდებთან)როგორც შარვლიან გოგოებს ვაკეთებინებ. სჯობს თავის გულში ჩაიხედოს იმან ვინც დაწერა ეგ წარმოდგენა... თუმცა, ადამიანი, რომ მაგას გააკეთებს გაუნათლებელია და მეტი არაფერი. ღმერთი ჩაიხედავს მის გულში.თქვენ ცუდად არ გამიგოთ სიღუპლე, მე მხოლოდ მიგითითებთ. (არა, ცუდად რა უნდა გავიგო?!)მოკლედ დიდი ვერაფერი პოსტია, მაგრამ იმ კაცის სიღუპლე ისე დამრჩა ყურის ბიბილოზე, რამე რომ არ დამეწერა არ შეიძლებოდა... ეხლა მეც ჩემის მხრივ მიგითითებთ გოგოებო: ნუ ჩაიცვამთ შარვლებს! და თუ გძლიათ მაცდურმა, სასწრაფოდ გააკეთეთ სამას შვიდი მეტანია! ლამის დამავიწყდა, რჩევა-დარიგების სანაცვლოდ, ჩემდაუნებურად MP3 დავუტოვე მანქანაში იმ კეთილ კაცს... ალბათ დაწვავს...

ესე იტყოდა ზეკაცი...

სადაც ეხლა ვარ მშვენივრად ვგრძნობ თავს.

გუშინ მეგობართან საიტერესო საუბარი მქონდა, სიკვდილის შემდეგ სიცოცლხესა და იმ რეალობაზე რომელშიც ასი წლის მერე მოვხვდებით ყველა (იმედია(ნუ ეხლა რომელიმე შერეკილი ტერორისტი თუ არ გამოიყენებს მასობრივი განადგურების იარაღს ან ხვალ ქრისტე არ გამოგვეცხადა და გვახარა, აი მეც მოვედი და ეხლა ყველანი ამოწყდებითო ) მოკლედ, არც თუ ისე ხანგრძლივი სჯა-ბაასის შემდეგ დავეთანხმე, რომ ეს რეალობა სადაც ეხლა ვიმყოფებით იდეალურია. უკეთესია ჯოჯოხეთზე და სამოთხეზეც. თამამი გადაწყვეტილებაა არა? გეთანხმებით, ამის გულისათვის მართმადიდებელ დედათა საზოგადოების მსხვერპლი შეიძლება გავხდე, მაგრამ მე მაინც ვცდი აგიხსნათ რატომ არ მინდა არც ერთგან და არც მეორეგან. (თუმცა ჯოჯოხეთში რატომ არ მინდა არა მგონია ამას ახსნა სჭირდებოდეს)

წარმოვიდგინე ჩემი თავი სამოთხეში. ღვთაებრივი სილამაზე, სიმწვანე, სილურჯე, ფერთა ამ სამყაროში არ არსებული გამა. ჩიტები, (სამოთხის. აი ისენი ბრაზილიელი კარნავალისტებივით მორთულ მოკაზმულები რომ არიან) ათასი ჯიშის ცხოველი. (ფეხებიანი გველიც) ბუნჩულა ლომები და სათნო გამომეტყველების მგლები, ანკარა წყაროებში მოცურავე თევზები და რაღა თქმა უნდა იხვნისკარტებიც. (ვაახ ეს იხვნისკარტა მაგარი ცხოველია რა...ღმერთმა ეს რომ შექმნა ამით თავის იუმორის ღვთაებრივ გრძნობას კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი... მაგრამ ამაზე მერე დავწერ...) მოკლედ ესეთ ჰარმონიაში ვარ ბუნებასთან...წამოწოლილი...ცას ვუყურებ... კარგია ხო? მაგრამ რა ჯანდაბა ვაკეთო? რითი გავერთო?
მიზეზი 1. რატომ არ მინდა სამოთხეში: იქ არავინ დამიკრავს როკენროლს!
2. ამეკრძალება თავს ზეკაცი დავუძახო.(არადა საყვარელი პატარა ზარატუსტრა მინდა ვიყო)
3. იქ ვერ ვნახავ ლიტერატურას რომელიც მომწონს, (ფილოსოფიაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია. ან რა თავში სახლელად დამჭირდება, მე ხომ სამყაროს ყველა საიდუმლო მეცოდინება)
4. უნდა გავიბერო თეოლოგიით და დარჩენილი სამარადისო ცხოვრება შუა საუკუნეებში დაწერილი წიგნები უნდა ვიკითხო (სადაც რა თქმა უნდა ამოხეული იქნება გვერდები სადაც ქრისტეს სახელით სისხლი იღვრებოდა, ჯვაროსნები ქალაქებს მიწასთან ასწორებდნენ და ისიც მოაზროვნე ხალხს რომ კოცონზე წვავდნენ)
5. მთელი დღეების მანძილზე უნდა ვუყურო არფიან მფრინავ, შარავანდედიან ყოფილ ადამიანებს.
6. იქ არ იქნება სექსი (კომუნისტების დროს როგორც იყო... საბჭოთა კავშირში სექსი არ გვაქვს!(გარყვნილ კაპიტალისტებს კი აქვთ))
7. და ბოლოს ეს ყველაფერი ყელში რომ ამომივა თავსაც ვეღარ მოვიკლავ...

ხო მართლა როკენროლზე შევცდი. როგორ არ დამიკრავენ, ქრისტიანულ როკს დაუკრავს ხოლმე Stryper-ი. (ეგენი იქ იქნებიან აუცილებლად, კონცერტებზე იმდენი ბიბლია აქვთ დარიგებული, იაღოველებს არ აქვთ მაგდენი "საგიშაგო კოშკი" დაბეჭდილი)დაუფასდებათ შრომა, მიუხედავად იმისა, რომ მაგათი მუსიკა ნეხვია.
და კიდევ დიდი ალბათობაა იმისა, რომ კარიბჭესთან კეთილი ტელეღიპუცა იდგეს...

მიზეზი 1. რატომ არ მინდა ჯოჯოხეთში: იმიტომ, რომ როგორც ამბობენ იქ მახინჯი, დიდი წითელი რაღაცა ცხოვრობს და სულებს ტანჯავს.
2. მართალია აქ ბევრი როკ-ჯგუფი და ლეგენდა იქნება, მაგრამ მდუღარე შავ სითხეში მოცურავე ადამიანი მუსიკას როგორ მოუსმენს და ისიამოვნებს არ ვიცი.
3. პატარა გარყვნილი სატანუკების საყვარელი შეიძლება გავხდე.
4. ყოველ საღამოს მომიწევს მოსაწყენი წარმოდგენის: "მოლაპარაკე დარვინი წრეში გადახტება და მერე ისევ გადმოხტება"-ს ყურება...
5. კედლებზე გაკრულ ეკრანებში მთელი დღე გავა მარაზმი ფილმი: "ნაპოლეონის, ჰიტლერისა და მაკედონელის სიყვარულის ამბავი." რეჟისორი: სატანა.
6. მთელი დარჩენილი სამარადისო ცხოვრება უნდა ვიზრუნო კანის მძიმე დამწვრობებზე, ჭიების ცხვირის ნელტოებიდან გამოღებასა და ძალადობის კვალზე ჩემს სხეულზე.
7. მოკლედ კიდევ უამრავი მიზეზია იქ რატომ არ მინდა. ისე ერთი კი ღირს იქ ნიჰილისტი ფილოსოფოსების ნახვა, განსაკუთრებით ნიცშესი, ალბათ რა დღეში იქნება: არა! არა! ტყულია არაფერი არ არსებობს!ხა ხა ხა! დავცინებ და კმაყოფილი იმით, რომ სულ რაღაც ორი კვირა მჯეროდა მაგ აფერისტის, ისევ ჩემს ქვაბს დავუბრუნდები. 

ერთი სიტყვით მშვენირად ვგრძნობ თავს სადაც ვარ. იდეალური კი არის ეს მაგრამ ნუ მერე არჩევანი საშუალება რომ მქონდეს პირველს ავირჩევდი.... მარა ნიცშე მაინც მაგარია...  

ესე იტყოდა ზეკაცი...

მოყვარულო ფოტოგრაფებო ფრთხილად!

რას იტყოდით თქვენ, ორი ახალგაზრდა რომ შეგხვედროდათ ქუჩაში. ფოტოაპარატით ხელში. მოდიან თან გზადაგზა ფოტოებს იღებენ. შეხედავთ ხულიგნებს არ გვანან, არც ნარკომანებს და არც იეღოველებს.უცებ მოგანათათ ერთმა, გაგიღიმათ და გზა განაგრძო. თქვენ თუ დაკომპლექსებული ადამიანი არ ხართ, ან კომუნისტი, ფაშისტი ან კრიშნაიდი, ალბათ საპასუხო ღიმილს აჩუქებდით და თქვენს გზას გაუყვებოდით.
მაგრამ აი დღეს რა აღმოჩენა გავაკეთე: ყვითელკანიან ქართველებს, (კონტროლიორებს) სურათი არასდროს გადაუღოთ! რატომ? იმიტომ, რომ უფლება არ გაქვთ.

ჩემთვის, პატიოსნად მივდივარ, საინტერესო ფოტოები მინდა გადავიღო და უცებ ვამჩნევ, რომ ერთ უსახურ კედელთან ორი ყვითელი კონტროლიორი ქმნის რაღაც მეტად შთამბეჭდავ კონტრასტს. მოვიმარჯვე აპარატი, ჩხაკ! ჩიტი გავანთავისუფლე და კონტროლიორ "ბიძიებს" მეგობრული ღიმილი ვსტყორცნე.
- შენ ბიჭო! აე! ფოტოგრაფ!
- დიახ.
- ერთი აქ მოიწი რა!
- ჰმ... დიახ..
- ჩვენ ეხლა კადრში მოვხვდით? ჰა?
- დიახ...კი...გადაგიღეთ.
-და რატო იღებ? რა ხდება?
- ის...ნუ პატარა გამოფენას ვაწყობთ..ფოტო გამოფენას და... (ვცრუობ)
- მერე ბიჭო!!! მე რა უფლებით მიღებ? ჰა? ამიხსენი ერთი რა!
- წაშალე ეხლა დროზე, თორე დაგამტვრიე ეგ კამერა თავზე! (ჩაერია მეორე)
- აჰა! აჰა ვშლი! მაინც არაფრად ვარგა
- წესიერად ილაპარაკე!
- მშვენივრად ვსაუბრობ (გავთამამდი)
- დავაი დავაი, დროზე წაშალე ეხლა! დამანახე თან რო შლი!
- აჰა ვსიო delete! კმაყოფილი ბრძანდებით?
- ხო ვსიო! კიდე გადაუღე სხვებს? (ნეტა ვინ სხვებს?)
- ვის?
- კონტროლიორებს. (აბა მეტი საქმე არ მქონდა, მაგისთვის გამოვედი რო კონტროლიორებისთვის გადამეღო ფოტოები)
- არა. ერთხელ მივქარე.
- გაიარე და იკითხე სხვა დროს. არა რა უფლებით მიღებ ჰა?
... ... ... კიდევ ერთი აღმოჩენა: მეტროში სურათის გადაღება სასტიკად აკრძალულია! როგორც დაცვამ გაგვაფრთხილა (კონტროლიორებთან შედარებით ზრდილობიანად) ამის გამო შეიძლება სერიოზული პრობლემები შეგვექმნას...

ესე იტყოდა ზეკაცი...

ნამდვილად არ მეგონა კიდევ თუ დავპოსტავდი რამეს...მაგრამ აი, დავბრუნდი! პამ პარა პამ!
ერთი სიტყვით ეხლა მინდა ჩემს სკოლაზე დავწერო. (დღეს მივქარე და მივედი. ისე ვარ ემოციებით დატვირთული, რომ არ გავუზიარო ვინმეს მოვკვდები)დილით ადრე გავიღვიძე. კი არ გავიღვიძე, ჩემმა ბინ ლადენის ბიძაშვილმა ბებიამ ტერორისტული აქტი მომიწყო,საბანი გადამხადა და გაიქცა. ესე ორიგინალურად გამაღვიძა და მონატრებული სკოლისაკენ ჰერი ჰერი ვქენი. გზაში მივხვდი, როგორ ძლიერ მომნატერებია ეს გზა, ერთი და იგივე სახეები ყოველ დილით სკოლისკენ მიმავალი.აგერ ისიც გამოჩნდა! მიუხედავად დახეთქილი, ჩამონგრეული და დაჩაჩანაგებული კედლებისა, როგორ ამაყად დგას!დგას და ელის მოსწავლეებს, ეს ცოდნის უშრეტი წყარო, მნათობი ბნელ უბანში.
შესასვლელში, კიბეებზე, სკოლის ღრმად პატივცემული გვამები ჩაკუზულან და ჩვეული სიდინჯით ბჭობენ რაღაცაზე. ჩავუარე გვერდით და აღმოჩნდა, რომ როგორც ყოველთვის, ახლაც საკუთარ დედებთან ამყარებდნენ სექსუალურ კავშირს. (სიტყვიერად რა თქმა უნდა (ეს ხომ გასატეხი არ არის))შევედი ჰოლში და გამახსენდა ის გრძნობა, პირველად რომ შემოვდგი ფეხი ახლადგარემონტებულ სკოლაში (ნუ გაიკვირვებთ. გარეუბნელი ბავშვისთვის გარემონტებულ სკოლაში შესვლა უფრო დასამახსოვრებელია, ვიდრე საერთოდ პირველად მისვლა)არასდროს დამავიწყდება ის შთაბეჭდილება, უნახავ ბავშვზე რომ დატოვა სკოლის ჰოლმა. (აი ისეთმა ამერიკულ ფილმებში რომ არის ხოლმე)არც ის დამავიწყდება, როგორი იმედგაცრუება ვიგემე როცა გავცდი შემოსასვლელს და დერეფანში ამოვყავი თავი.მოკლედ, ამას თავი დავანებოთ. მე იმ დღესვე გადავწყვიტე, რომ რაც გააკეთეს ჩვენთვის ისიც კმარა. თუმცა მეორე დღეს კედელზე ნანახმა წარწერამ: რაც გააკეთეთ, ტრა*ში გაიკეთეთ... emo life 4ever, დამარწმუნა, რომ რაც გააკეთეს საკმარისი კი არა ზედმეტიც იყო. გზაზე დამრიგებელს გადავაწყდი. გამარჯობათ მეთქი ვუთხარი. ქართული ენის დამახინჯებაში კიდევ ერთხელ რომ არ მიმეღო მონაწილეობა და ადამიანურად მეთქვა გამარჯობა,იწყენდა... გამლანძღავდა ქართული ენის პედაგოგისათვის შეუფერებელი სიტყვებით. დაბოლოს იმასაც შემახსენებდა, რომ მისი ტოლი არ ვარ და არც მისი ამხანაგი. დამრიგებელთან ამ არასახარბიელო შეხვედრის შემდეგ კლასს მივაშურე... კლასი და კლასელები მომნატრებია...პარადოქსია... ვფიქრობდი ჩემთვის და კლასს ვუახლოვდებოდი, ამ დროს რაღაც საზარელი ხმა გაისმა, ჩემი კლასის კარს ვიღაც დაეტაკა, ერთი წამის შემდეგ გაიღო, იქიდან უკვე წვერ-ულვაშიანი ახალგაზრდა გამოვარდა და ბღავილითა და თავის ასაკთან შეუფერებელი უცნაური კუნტრუშით საპირფარეშოსკენ გაიქცა.კლასიდან მეორე გამოკუნტრუშდა და ამ უკანასკნელმაც ბღავილით:მომაწეინეთ! მომაწეინეთ! ტუალეტს მიაშურა. შევედი კლასში და უცნაური აგებულების ერთ გოგოს აღმოხდა: ვაააა! რა კაცი! (შემზარა ამ შაბლონმა)მეორე უფრო უცნაური აგებულების გოგო დაიჭყანა, ცხვირი აბზიკა და ფანჯრიდან დაიწყო თემქის ხედებით ტკბობა.ჩემს მერხთან მივედი. მინდოდა ხელი გადამესვა, მოვფერებოდი, მაგრამ მივხვდი არ ღირდა. იმ დონემდე იყო ამოჩიჩქნილი, კანს ზედ დავტოვებდი. ზედ ჩემი დაწერილი იყო, არის და იქნება-ზე ვიღაცას მიეწერა შამილი.ზარის დარეკვას სულგანაბული ვუცდიდი... ... ... და აი, დაიწყო გაკვეთილი! მასწავლებელიც მოვიდა, დაჯდა. ბავშვებსაც გვითხრა დაბრძანდითო, მიუხედავად იმისა, რომ არც არავინ ამდგარა.და სწორედ მაშინ, როცა მე საინტერესო საუბრისთვის ვემზადებოდი, მასწავლებელმა თქვა , რომ ძალიან დაღლილია და მთავარია ჩუმად ვეყაროთ თორემ ისე თავშიც ქვა გვიხლია.გულმხურვალე აპლოდისმენტების და მადლობების თანხლებით, კომფორტულად მოეწყო ადგილზე და ტელეფონი ამოიღო.(როგორც წესი თამაშობს ხოლმე, მაგრამ დღეს ესემეს-ფართი ჰქონდა)დიდხანს ვიჯექი და ვუყურებდი როგორ თამაშობდნენ კარტს, როგორ ისვამდნენ პომადას არცთუ ისე სასიამოვნო შესახედაობის "მანდილოსნები". მერე ჩემი კლასელის დაბრკოლებებითა და პრობლემებით აღსავსე ცხოვრების ეპიზოდებსაც ვუსმინე.(თუმცა დავასკვენი, რომ არანაირი პრობლემა არ გააჩნია გარდა იმისა, რომ მამამისს მისი იმედი არ აქვს(რა თქმა უნდა თვითონ ამაში ცუდს ვერაფერს ხედავს)მოკლედ ბევრი რომ აღარ გავაგძელო და ეს ისედაც გაწელილი პოსტი უფრო არ გავწელო, ვიტყვი, რომ დღეს ბევრ რამეს მივხვდი...და ყველაზე მთავარი... რა ჯანდაბა მინდოდა? სად მივდიოდი?

ესე იტყოდა ზეკაცი...

მოკლედ, დღეს დავჯექი ეშმაკის მანქანასთან და ბლოგის გაკეთება გადავწყვიტე. (უკვე მერამდენედ) ესეთი ენთუზიაზმითა და მონდომებით ალბათ ბავშვსაც არ გავაკეთებ თავის დროზე. მთელი ჩემი ენერგია და ახალგაზრდული შემართება დავახარჯე დიზაინს და სათაურს, მაგრამ არაფერი გამომივიდა და დავფიქრდი რა ჯანდაბა მაქვს აქ დასაპოსტი?... ...ჰმმმ... აააჰმ... ...
ერთი სიტყვით, ცუდი ფანტაზია მაქვს და კრეატიულად ღონიერიც არ ვარ...ერთი თემქელი ბიჭი ვარ, ორფეროვნებაში გაზრდილი. (შავ-თეთრში) ისე მეტს ვერც მომთხოვს კაცი, სულ ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ თემქელი ახალგაზრდა ინტერნეტ სამყაროში დავთარეშობ და piczo.com-ზე ქართველი ნაშების თვალიერების და პორნოგრაფიული საიტების ძარცვის მაგიერ "ვბლოგერობ". მეტი პროგრესი "შავი" გარეუბნის მცხოვრები პოტენციური "კაი ბიჭისგან" რა გინდა? (პოტენციური, იმიტომ, რომ აქ არ იცი როდის "გაგაკაიბიჭებს" ბედი უკუღმართი და როდის გაგიკეთებს შავ რეიბანებს თვალებზე(რომ სამყარო ბნელ ფერებში დაინახო))
მოკლედ ჩემს შესახებ: დავიბადე და გავიზარდე ზემოთ ხსენებულ უბანში.ვსწავლობ შენობაში რომელსაც ხალხი სკოლას ეძახის. არ მყავს შინაური ცხოველები...სამაგიეროდ მყავს გარეული ბებია (ეს ხუმრობის დონეზე, თორემ ძალიან მიყვარს ჩემი დიქტატორი, კომუნისტი, რასისტი და მეგრელთმოძულე ბებო) მიყვარს მუსიკა, კინემატოგრაფია, თეატრი, ლიტერატურა და ტრადიციული, მამა-პაპური ქართული სუფრა. არ მიყვარს რუსული ესტრადის მოკაშკაშე ვარსკვლავები, სომეხი ერის დამახასიათებელი მორუსულო აქცენტი,და მადის აღმძვრელი თბილისელი ზანგები. და კიდევ ჩემი მეზობელი არ მიყვარს, იმიტომ რომ რეპს უსმენს და ზანგი ხმარობს. არ მაქვს ფული, მაქვს იმედი, მომწონს ერთი გოგო, მაგრამ არ მაქვს იმედი, არ ვჭამ საჭმელს, ვეწევი ბევრს, სახლში ვატარებ ოთახის ფუმფულა "ჩუსტებს", საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში გამოვიყურები ბომჟივით, ვსვამ, არ ვარ კერპთაყვანისმცემელი და ცუდ მაგალითს ვაძლევ ჩემს შემდეგ თაობებს.
მგონი ვსიო. მოკლედ ეხლა აღარ ვფიქრობ რა დავწერე ან რატომ. უბრალოდ წავალ და ხვალ ასეთს ან ამაზე უარესს დავპოსტავ თუ მომივა თავში რამე... ესე თქვა ზეკაცმა