დღეს ვართ!... ხვალ აღარ!

(c) ერთი თემქელი მოაზროვნე


ჩემი "გენიოსი" კლასელის სახეზე დღეს დილით ჭმუნვა შევამჩნიე და მივხვდი საინტერესო საუბარი გველოდა წინ მთელს კლასს. ამ ჩვენს ნიჭიერსაც არ დაუყოვნებია, ნერვულმა დაბოლოებებმა თავში არმოასვენეს და დაიწყო, მაგრამ რა დაიწყო! (როგორც ყველა ჭკვიანი კაცი ესეც ოდნავ თავისებურია, ამიტომ პატარა ექსპერიმენტსაც ჩავატარებ და უცენზურო სიტყვებს ლამაზად გადმოქცემთ :))
- აუ რა არის ეს ცხოვრება ტოო? - თვალები ზეცას მიაპყრო..მერე გამჭოლი მზერა მესროლა და თავი უხერხულად ვიგრძენი - არაფერი არაა მეძავი ქალის გაზრდილი ვიყო. დღეს ხარ... ხვალ აღარ! (მოკვდავობა აწუხებს(თან რა საკაიფოდ გადმოგვცა :) " დღეს ხარ! ხვალ აღარ! ) ეს არის ცხოვრება ტო? - კიდევ დასვა შეკითხვა, სიგარეტი დააფერფლა (ფეხზე... გვერდზე მდგომს) და განაგრძო - ჩემი მშობელი დედა ავატირე მწარე ცრემლებით ეს თუ ცხოვრება იყოს! - თავადვე გასცა პასუხი დასმულ შეკითხვას :| - ბიჭო აი ვფიქრობ რა! პასტაიანად რა! მეთქი რაა ცხოვრება და რისთვის ვცხოვრობ? და აი ცვეტში სულ ერთიდაიგივე პასუხამდე მივდივარ ჩემი მშობლის სარეცელი გავიზიარე! - ბოლო სიტყვები ხაზგასმით წარმოთქვა და იატაკს (შარდიანს) დაჟინებით დააშტერდა. ისევ ფიქრებში წავიდა.
ერთი სიტყვით მთელი დასვენება ატრიალა სიტყვა "ცხოვრება" და დასკვნის გამოტანაც შევძელი საბოლოოდ: ამ ყმაწვილისათვის, "ცხოვრება" მეტად უაზრო, არაფრის მომცემი და უფრო მეტიც კი, ზედმეტი რამეა (როგორც ეს თავად აღნიშნა). ბოლოს ერთი კარგადაც შეუკურთხა თავის ცხოვრებას და საპირფარეშოდან გავიდა. მე კი დავრჩი, დავრჩი მარტო ჩემს ფიქრებთან... ამ ყმაწვილმა ახლა ჩემს თვალწინ ხაზი გადაუსვა ყველაფერს! ნუთუ მართალი იყო! ნუთუ დღეს ვართ! ხვალ კი აღარა! ნუთუ ცხოვრების საზრისის ძებნა უაზრობაა, რადგან ცხოვრება თავადაც უაზროა და აზრი არ აქვს იმ უაზრო არზის ძიებას რომელიც სინამდვილეში არ აქვს, ანუ ეს ძიებაც უაზროა?
ჩემი ცხოვრების საზრისი (მოდური სიტყვაა. მიყვარს) უნდა მეპოვნა! გადავწყვიტე! ან ახლა ან არასდროს! - ცოტა მოგვიანებით სცადე. ზარი დაირეკა შეეთრიე კლასში! - შემაწყვეტინა უზომოდ კეთილი გულის პატრონმა მასწავლებელმა.(კვაზიმოდოსავით კეთილი გული აქვს(<-- ყურადღება აქ ფარული სარკაზმია.) მასწავლებლის ცდამ, გადაერჩინა ჩემი სული ნიჰილიზმის ბრჭყალებისგან (ან უფრო თათებისგან) ამაოდ ჩაიარა...მე მიზანი დავისახე და შევუდექი ფიქრს... ცოტახნის ფიქრის შემდეგ მივხვდი, რომ ორ ჩინელ გოგოსთან სექსი ჩემი ცხოვრების საზრისი ვერაფრით ვერ გახდებოდა,ამიტომ ის დროებით ოცნებებში მოვისროლე (თუმცა დროებით... თბილისში ჩინელთა გამრავლების დინამიკას (მოძველებული და უკვე შეჩვეული თემა) თუ გადავხედავთ, ეს ოცნება შესაძლოა მალე დიდებულ ორგიად გადაიქცეს :D ) ცოტახანი კიდევ ვიფიქრე და არც ამერიკაში წასვლა და იქ ბევრზე-ბევრი ფულის შოვნა მივიჩნიე კარგ იდეად. მოკლედ კარგა ხანი ვიფიქრე და ყველაზე რეალურ ვერსიად მასწავლებლის მოკვლა მეჩვენა. მეწყინა. "მგონი მართლაც დიდი უაზრობაა ჩემი სიცოცხლე" - გავიფიქრე და უცებ თავში იხვნისკარტას სურათები ამომიტივტივდა.ჰოი! დამიფაროს ოსირისმა! რეებს ვბოდიალობდი მე უგუნური?! განა შეიძლება ცხოვრება უაზრო მოგეჩვენოს პლანეტაზე, სადაც შენს გვერდით არსებობენ იხვნისკარტები?! რაღათქმა უნდა აზრიანია ცხოვრება, შესაძლებლობების სამყაროში ცხოვრობ და დაისახე მიზანი! აკეთე შენი საქმე! შენ რა გენაღვლება ადამიანო? საწყალმა იხვნისკარტამ რა ქნას? რა მიზანი დაისახოს ან დაინახოს მის უაზრო და სასაცილო არსებობაში? კვაზიმოდოსავით კეთილი გული მაინც ქონდეს (<-- ყურადღება! აქ პირდაპირი გაგებით წერია ყველაფერი) მაგრამ მისი უხეირო აგებულების გადამკიდე შეიძლება გულის მაგივრად მენჯის ძვალი, ან სპილოს ხორთუმი ქონდეს.(<-- დაღლილი იუმორი) ერთი სიტყვით საწყალი იხვნისკარტაც შემეცოდა და კიდევ ერთხელ გამახარა მათმა არსებობამ. ისინი მუდამ ცოცხლობენ ჩემში, ყოველთვის ჩემს გვერდით აღმოჩნდებიან და მმატებენ მხნეობას როცა ეს მე ყველაზე მეტად მჭირდება.

ესე თქვა ზეკაცმა და საოცრად გადაღლილმა არც თუისე ტკბილად დაიძინა...

სადაც ეხლა ვარ მშვენივრად ვგრძნობ თავს.

გუშინ მეგობართან საიტერესო საუბარი მქონდა, სიკვდილის შემდეგ სიცოცლხესა და იმ რეალობაზე რომელშიც ასი წლის მერე მოვხვდებით ყველა (იმედია(ნუ ეხლა რომელიმე შერეკილი ტერორისტი თუ არ გამოიყენებს მასობრივი განადგურების იარაღს ან ხვალ ქრისტე არ გამოგვეცხადა და გვახარა, აი მეც მოვედი და ეხლა ყველანი ამოწყდებითო ) მოკლედ, არც თუ ისე ხანგრძლივი სჯა-ბაასის შემდეგ დავეთანხმე, რომ ეს რეალობა სადაც ეხლა ვიმყოფებით იდეალურია. უკეთესია ჯოჯოხეთზე და სამოთხეზეც. თამამი გადაწყვეტილებაა არა? გეთანხმებით, ამის გულისათვის მართმადიდებელ დედათა საზოგადოების მსხვერპლი შეიძლება გავხდე, მაგრამ მე მაინც ვცდი აგიხსნათ რატომ არ მინდა არც ერთგან და არც მეორეგან. (თუმცა ჯოჯოხეთში რატომ არ მინდა არა მგონია ამას ახსნა სჭირდებოდეს)

წარმოვიდგინე ჩემი თავი სამოთხეში. ღვთაებრივი სილამაზე, სიმწვანე, სილურჯე, ფერთა ამ სამყაროში არ არსებული გამა. ჩიტები, (სამოთხის. აი ისენი ბრაზილიელი კარნავალისტებივით მორთულ მოკაზმულები რომ არიან) ათასი ჯიშის ცხოველი. (ფეხებიანი გველიც) ბუნჩულა ლომები და სათნო გამომეტყველების მგლები, ანკარა წყაროებში მოცურავე თევზები და რაღა თქმა უნდა იხვნისკარტებიც. (ვაახ ეს იხვნისკარტა მაგარი ცხოველია რა...ღმერთმა ეს რომ შექმნა ამით თავის იუმორის ღვთაებრივ გრძნობას კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი... მაგრამ ამაზე მერე დავწერ...) მოკლედ ესეთ ჰარმონიაში ვარ ბუნებასთან...წამოწოლილი...ცას ვუყურებ... კარგია ხო? მაგრამ რა ჯანდაბა ვაკეთო? რითი გავერთო?
მიზეზი 1. რატომ არ მინდა სამოთხეში: იქ არავინ დამიკრავს როკენროლს!
2. ამეკრძალება თავს ზეკაცი დავუძახო.(არადა საყვარელი პატარა ზარატუსტრა მინდა ვიყო)
3. იქ ვერ ვნახავ ლიტერატურას რომელიც მომწონს, (ფილოსოფიაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია. ან რა თავში სახლელად დამჭირდება, მე ხომ სამყაროს ყველა საიდუმლო მეცოდინება)
4. უნდა გავიბერო თეოლოგიით და დარჩენილი სამარადისო ცხოვრება შუა საუკუნეებში დაწერილი წიგნები უნდა ვიკითხო (სადაც რა თქმა უნდა ამოხეული იქნება გვერდები სადაც ქრისტეს სახელით სისხლი იღვრებოდა, ჯვაროსნები ქალაქებს მიწასთან ასწორებდნენ და ისიც მოაზროვნე ხალხს რომ კოცონზე წვავდნენ)
5. მთელი დღეების მანძილზე უნდა ვუყურო არფიან მფრინავ, შარავანდედიან ყოფილ ადამიანებს.
6. იქ არ იქნება სექსი (კომუნისტების დროს როგორც იყო... საბჭოთა კავშირში სექსი არ გვაქვს!(გარყვნილ კაპიტალისტებს კი აქვთ))
7. და ბოლოს ეს ყველაფერი ყელში რომ ამომივა თავსაც ვეღარ მოვიკლავ...

ხო მართლა როკენროლზე შევცდი. როგორ არ დამიკრავენ, ქრისტიანულ როკს დაუკრავს ხოლმე Stryper-ი. (ეგენი იქ იქნებიან აუცილებლად, კონცერტებზე იმდენი ბიბლია აქვთ დარიგებული, იაღოველებს არ აქვთ მაგდენი "საგიშაგო კოშკი" დაბეჭდილი)დაუფასდებათ შრომა, მიუხედავად იმისა, რომ მაგათი მუსიკა ნეხვია.
და კიდევ დიდი ალბათობაა იმისა, რომ კარიბჭესთან კეთილი ტელეღიპუცა იდგეს...

მიზეზი 1. რატომ არ მინდა ჯოჯოხეთში: იმიტომ, რომ როგორც ამბობენ იქ მახინჯი, დიდი წითელი რაღაცა ცხოვრობს და სულებს ტანჯავს.
2. მართალია აქ ბევრი როკ-ჯგუფი და ლეგენდა იქნება, მაგრამ მდუღარე შავ სითხეში მოცურავე ადამიანი მუსიკას როგორ მოუსმენს და ისიამოვნებს არ ვიცი.
3. პატარა გარყვნილი სატანუკების საყვარელი შეიძლება გავხდე.
4. ყოველ საღამოს მომიწევს მოსაწყენი წარმოდგენის: "მოლაპარაკე დარვინი წრეში გადახტება და მერე ისევ გადმოხტება"-ს ყურება...
5. კედლებზე გაკრულ ეკრანებში მთელი დღე გავა მარაზმი ფილმი: "ნაპოლეონის, ჰიტლერისა და მაკედონელის სიყვარულის ამბავი." რეჟისორი: სატანა.
6. მთელი დარჩენილი სამარადისო ცხოვრება უნდა ვიზრუნო კანის მძიმე დამწვრობებზე, ჭიების ცხვირის ნელტოებიდან გამოღებასა და ძალადობის კვალზე ჩემს სხეულზე.
7. მოკლედ კიდევ უამრავი მიზეზია იქ რატომ არ მინდა. ისე ერთი კი ღირს იქ ნიჰილისტი ფილოსოფოსების ნახვა, განსაკუთრებით ნიცშესი, ალბათ რა დღეში იქნება: არა! არა! ტყულია არაფერი არ არსებობს!ხა ხა ხა! დავცინებ და კმაყოფილი იმით, რომ სულ რაღაც ორი კვირა მჯეროდა მაგ აფერისტის, ისევ ჩემს ქვაბს დავუბრუნდები. 

ერთი სიტყვით მშვენირად ვგრძნობ თავს სადაც ვარ. იდეალური კი არის ეს მაგრამ ნუ მერე არჩევანი საშუალება რომ მქონდეს პირველს ავირჩევდი.... მარა ნიცშე მაინც მაგარია...  

ესე იტყოდა ზეკაცი...