სადაც ეხლა ვარ მშვენივრად ვგრძნობ თავს.

გუშინ მეგობართან საიტერესო საუბარი მქონდა, სიკვდილის შემდეგ სიცოცლხესა და იმ რეალობაზე რომელშიც ასი წლის მერე მოვხვდებით ყველა (იმედია(ნუ ეხლა რომელიმე შერეკილი ტერორისტი თუ არ გამოიყენებს მასობრივი განადგურების იარაღს ან ხვალ ქრისტე არ გამოგვეცხადა და გვახარა, აი მეც მოვედი და ეხლა ყველანი ამოწყდებითო ) მოკლედ, არც თუ ისე ხანგრძლივი სჯა-ბაასის შემდეგ დავეთანხმე, რომ ეს რეალობა სადაც ეხლა ვიმყოფებით იდეალურია. უკეთესია ჯოჯოხეთზე და სამოთხეზეც. თამამი გადაწყვეტილებაა არა? გეთანხმებით, ამის გულისათვის მართმადიდებელ დედათა საზოგადოების მსხვერპლი შეიძლება გავხდე, მაგრამ მე მაინც ვცდი აგიხსნათ რატომ არ მინდა არც ერთგან და არც მეორეგან. (თუმცა ჯოჯოხეთში რატომ არ მინდა არა მგონია ამას ახსნა სჭირდებოდეს)

წარმოვიდგინე ჩემი თავი სამოთხეში. ღვთაებრივი სილამაზე, სიმწვანე, სილურჯე, ფერთა ამ სამყაროში არ არსებული გამა. ჩიტები, (სამოთხის. აი ისენი ბრაზილიელი კარნავალისტებივით მორთულ მოკაზმულები რომ არიან) ათასი ჯიშის ცხოველი. (ფეხებიანი გველიც) ბუნჩულა ლომები და სათნო გამომეტყველების მგლები, ანკარა წყაროებში მოცურავე თევზები და რაღა თქმა უნდა იხვნისკარტებიც. (ვაახ ეს იხვნისკარტა მაგარი ცხოველია რა...ღმერთმა ეს რომ შექმნა ამით თავის იუმორის ღვთაებრივ გრძნობას კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი... მაგრამ ამაზე მერე დავწერ...) მოკლედ ესეთ ჰარმონიაში ვარ ბუნებასთან...წამოწოლილი...ცას ვუყურებ... კარგია ხო? მაგრამ რა ჯანდაბა ვაკეთო? რითი გავერთო?
მიზეზი 1. რატომ არ მინდა სამოთხეში: იქ არავინ დამიკრავს როკენროლს!
2. ამეკრძალება თავს ზეკაცი დავუძახო.(არადა საყვარელი პატარა ზარატუსტრა მინდა ვიყო)
3. იქ ვერ ვნახავ ლიტერატურას რომელიც მომწონს, (ფილოსოფიაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია. ან რა თავში სახლელად დამჭირდება, მე ხომ სამყაროს ყველა საიდუმლო მეცოდინება)
4. უნდა გავიბერო თეოლოგიით და დარჩენილი სამარადისო ცხოვრება შუა საუკუნეებში დაწერილი წიგნები უნდა ვიკითხო (სადაც რა თქმა უნდა ამოხეული იქნება გვერდები სადაც ქრისტეს სახელით სისხლი იღვრებოდა, ჯვაროსნები ქალაქებს მიწასთან ასწორებდნენ და ისიც მოაზროვნე ხალხს რომ კოცონზე წვავდნენ)
5. მთელი დღეების მანძილზე უნდა ვუყურო არფიან მფრინავ, შარავანდედიან ყოფილ ადამიანებს.
6. იქ არ იქნება სექსი (კომუნისტების დროს როგორც იყო... საბჭოთა კავშირში სექსი არ გვაქვს!(გარყვნილ კაპიტალისტებს კი აქვთ))
7. და ბოლოს ეს ყველაფერი ყელში რომ ამომივა თავსაც ვეღარ მოვიკლავ...

ხო მართლა როკენროლზე შევცდი. როგორ არ დამიკრავენ, ქრისტიანულ როკს დაუკრავს ხოლმე Stryper-ი. (ეგენი იქ იქნებიან აუცილებლად, კონცერტებზე იმდენი ბიბლია აქვთ დარიგებული, იაღოველებს არ აქვთ მაგდენი "საგიშაგო კოშკი" დაბეჭდილი)დაუფასდებათ შრომა, მიუხედავად იმისა, რომ მაგათი მუსიკა ნეხვია.
და კიდევ დიდი ალბათობაა იმისა, რომ კარიბჭესთან კეთილი ტელეღიპუცა იდგეს...

მიზეზი 1. რატომ არ მინდა ჯოჯოხეთში: იმიტომ, რომ როგორც ამბობენ იქ მახინჯი, დიდი წითელი რაღაცა ცხოვრობს და სულებს ტანჯავს.
2. მართალია აქ ბევრი როკ-ჯგუფი და ლეგენდა იქნება, მაგრამ მდუღარე შავ სითხეში მოცურავე ადამიანი მუსიკას როგორ მოუსმენს და ისიამოვნებს არ ვიცი.
3. პატარა გარყვნილი სატანუკების საყვარელი შეიძლება გავხდე.
4. ყოველ საღამოს მომიწევს მოსაწყენი წარმოდგენის: "მოლაპარაკე დარვინი წრეში გადახტება და მერე ისევ გადმოხტება"-ს ყურება...
5. კედლებზე გაკრულ ეკრანებში მთელი დღე გავა მარაზმი ფილმი: "ნაპოლეონის, ჰიტლერისა და მაკედონელის სიყვარულის ამბავი." რეჟისორი: სატანა.
6. მთელი დარჩენილი სამარადისო ცხოვრება უნდა ვიზრუნო კანის მძიმე დამწვრობებზე, ჭიების ცხვირის ნელტოებიდან გამოღებასა და ძალადობის კვალზე ჩემს სხეულზე.
7. მოკლედ კიდევ უამრავი მიზეზია იქ რატომ არ მინდა. ისე ერთი კი ღირს იქ ნიჰილისტი ფილოსოფოსების ნახვა, განსაკუთრებით ნიცშესი, ალბათ რა დღეში იქნება: არა! არა! ტყულია არაფერი არ არსებობს!ხა ხა ხა! დავცინებ და კმაყოფილი იმით, რომ სულ რაღაც ორი კვირა მჯეროდა მაგ აფერისტის, ისევ ჩემს ქვაბს დავუბრუნდები. 

ერთი სიტყვით მშვენირად ვგრძნობ თავს სადაც ვარ. იდეალური კი არის ეს მაგრამ ნუ მერე არჩევანი საშუალება რომ მქონდეს პირველს ავირჩევდი.... მარა ნიცშე მაინც მაგარია...  

ესე იტყოდა ზეკაცი...